06 13109006          karina@bevrijdjezelfvantrauma.nl        

De kostbaarheid van trauma

Ik deed gisteren een 2e chakra meditatie. Ik heb zo’n heel pakket aan audio’s waar ik soms naar luister. Niet allemaal even aansprekend, maar wel als spaceholding voor mijn eigen proces. Op een of andere manier raakte ik er diep in. Zomaar. Ik kwam in contact met een innerlijk kind dat niet kon spreken.

Ze stond aan een tafeltje met tekenspulletjes en was aan het kleuren. Ze keek me af en toe aan. Met grote ogen. Ze wilde niks. Geen contact. Geen knuffel.

Ik voelde dat ik mijn mond moest houden. Dat iedere uitreiking teveel zou zijn.

Hoewel zij tekende, voelde ze als in een glazen huis. Afgesloten. Bevroren. 

Ik had geen enkele behoefte hier met ‘tools’ op in te gaan. Het kon me niet schelen waar het mee te maken had. Ik was op een of andere manier door haar getroffen. Door haar authenticiteit. Haar echtheid. Ze verborg niks. Ze was wat ze was.

In mijn hart rees verdriet omhoog en ik voelde tranen over mijn wangen stromen.

Daarna moest ik aan het werk. Er was geen tijd noch behoefte aan een vorm van integratie. Alleen een diepe stilte. Die stilte droeg ik mee de rest van de dag.

Ik kwam een ex-cliënt tegen in het stoomhokje van het zwembad. Ik voelde geen enkel ongemak. Geen behoefte me wat af te sluiten of juist uit te reiken. Ik voelde stilte.

De man voelde het ook. Ik keek hem alleen even aan. Ik voelde dat mijn mechanismen om sociaal te zijn niet aan stonden. Er kwam wel een gesprek. Zomaar.

Een vrouw die ik al heel lang ken, ging het stoomhokje uit. Ze groette niet. Keek me niet aan. Ik voelde me niet genegeerd. Het contact dat ik voelde met mijn innerlijk kind maakte iedere beweging naar buiten gericht overbodig.

Ik voelde diepe innerlijke rust.

Mijn zwijgzame kind was nog steeds aanwezig toen ik een sessie had met een Britse ex-militair die bij me komt om zijn legerwonden te helen. Wat ik kon voelen was dat door haar aanwezigheid ik nog meer veiligheid kon bieden. Er was een diepe realisatie van dat onze kwetsbaarste delen pas naar voren kunnen komen als we ons echt veilig voelen.

De hele sessie ging over veiligheid en geborgenheid en op welke plek we ons werkelijk thuis voelen. Wat dat doet met ons en ons autonome zenuwsysteem.

 

Wat is thuis voor jou?

Ik merkte dat waar ik soms als therapeut een neiging heb om mee te zoeken naar een oplossing, -want daar komt iemand toch voor- ik dat op geen enkele manier had. Niet op DIE manier. Het enige wat ik deed was meevoelen, precies zoals het was. En mijn innerlijk kind zorgde ervoor dat ik geen woord teveel zei of vroeg of uitlegde. Er was ook geen twijfel.  

You made my day, zei de jonge man toen hij wegging.

Zijn ogen stonden zacht en hij straalde.

Ik keek naar mijn innerlijk kind.

Ze keek mij aan.

Haar ogen stonden zacht en ook zij straalde.