06 13109006          karina@bevrijdjezelfvantrauma.nl        

Hoe trauma ontstaat en ontlaadt

Trauma is een Grieks woord en betekent wond of letsel. Een psychische verwonding heet psychotrauma. Ik spreek gemakshalve van trauma.

Een trauma kan groot of klein zijn. Opgelopen naar aanleiding van een overweldigende gebeurtenis (of reeks daarvan) in je jeugd of in je volwassenheid, meegenomen uit een ander leven of overgenomen uit vorige generaties. Het kan, zonder dat je het weet, je hele leven bepalen.

 

Dissociatie

Bij trauma vindt dissociatie plaats. Dat betekent dat beelden, geluiden, gevoelens, lichaamssensaties en gedrag geen samenhang meer vormen. Zij worden als het ware in verschillende breinen opgeslagen. In je reptielenbrein: je vecht-, vlucht- of bevriesreactie; je limbisch brein: je emoties en je prefrontale cortex: je ‘verhaal’ of brokstukken daarvan.

Als je vecht-,vlucht- of bevriesreactie niet wordt afgerond of ontladen, blijft je lichaam aangestuurd worden door hormonen als adrenaline of cortisol, waardoor je je constant hyperalert voelt of blijft een deel van je lichaam verdoofd/bevroren. Daar blijf je je door bepaald voelen. Dat voelt onvrij, deprimerend of alarmerend en vervreemdend. 

Deze hyperalertheid, bevriezingen of verdovingen zijn op zichzelf vaak weer aanleiding voor nieuwe angsten of ‘verhalen’. Daarom voelt het vaak als bedreigend om er contact mee te maken. Ook schuld- en schaamtegevoelens kunnen het contact ermee in de weg staan. Dit kan leiden tot veel soorten van a-specifieke fysieke – emotionele en mentale klachten.

 

Shocktrauma

Vaak wordt bij trauma gedacht aan ingrijpende gebeurtenissen uit jeugd of volwassenheid. Ze zijn evident en eenmalig. Ze hebben een begin en een eind. Dat wordt shocktrauma genoemd. Onder shocktrauma liggen vaak nog trauma’s verscholen uit het prille begin van je leven, uit andere levens of uit vorige generaties. Die hebben geleid tot overlevingspatronen die als het ware in je DNA zitten. Je komt ze tegen als je vastloopt.

 

Ontwikkelingstrauma

Bekende overlevingspatronen zijn: rationaliseren, projecteren (anderen de schuld geven), vermijden, compensatie zoeken voor innerlijke leegte door werk, seks, eten of televisie, je meer bezighouden met anderen dan met jezelf, symptomen snel willen bestrijden, algemeen taalgebruik (‘wij’ en ‘het’ in plaats van ‘ik’), vluchten in spirituele sferen, belang hechten aan status, macht, geld. Ik herken meerdere daarvan in mijzelf.

Op lange termijn zijn overlevingspatronen disfunctioneel want ze belemmeren je vrij en vreugdevol te leven, in vol contact met de realiteit.

Als ik me even beperk tot ontwikkelingstrauma’s, die een mens in zijn huidige leven heeft ontwikkeld, dan ontstaan deze in de leeftijd 0-7 jaar (en uit onderzoek blijkt steeds meer: ook in de baarmoeder). Het blijkt dat zij te maken hebben met het onvermogen van een foetus, baby, peuter/kleuter om emoties van de ander (lees: de moeder) te scheiden van zichzelf. 

Ook is er geen relativering mogelijk, omdat het denken zich nog niet heeft ontwikkeld. Op het moment dat een baby, peuter of kleuter zich overweldigd voelt, is er maar één manier om te overleven en dat is door de gevoelens van (doods)angst af te splitsen, te bevriezen of te verdoven. Deze verdwijnen naar het onbewuste en de levensenergie die de baby of het jonge kind ter beschikking staat, wordt minder.

 

Hoog gevoeligheid

Toen ik mijn hoog gevoeligheid ging onderzoeken, kwam ik terecht bij een ervaring in de couveuse, ik was jonger dan zes weken oud, waarbij mijn stresslevel zo hoog was dat het mij in dit moment volledig de adem benam. Ik kreeg het gevoel dat mijn voelhoorntjes, die ik zo goed ken, zich tot in het oneindige uitstrekten, zonder respons.

 

Thuiskomen bij jezelf

Bevrijding van trauma betekent trauma associatie: Je maakt zelf, langzaam en behapbaar, verbinding met alle ‘brokjes’ van jouw overweldigende ervaring, waardoor deze voor jou weer een geheel vormen. Daardoor krijg je weer het gevoel dat je uit één stuk bestaat, in plaats van uit losse deeltjes. Dat voelt letterlijk alsof je thuiskomt bij jezelf.  

Betekenis is in mijn ogen heel belangrijk. Als je doorziet en begrijpt hoe trauma is ontstaan, is dat een aha-Erlebnis. Waarheid maakt vrij. Je kunt niet alles achterhalen wat ooit is gebeurd en dat is ook niet nodig, maar kernstukken onder ogen zien, is ongelooflijk helend. Het mooie is, dat je daar, door eerst vast te lopen, precies uitkomt.

Wat veel mensen niet weten is dat trauma niet alleen door een ingrijpende gebeurtenis zelf wordt veroorzaakt, maar ook door het niet hebben kunnen afmaken van je vecht-vlucht of bevriesreactie. Door je lichaam de gelegenheid te geven deze beweging af te ronden ontstaat er ruimte en rust in het autonome zenuwstelsel. Dat is mega!

 

Het NEE van een vorig leven

Ik heb zelf ervaringen meegemaakt waarin ik in een vorig leven ben overleden door marteling, met een Nee als laatste imprint. Ik heb dit soort ‘verhalen’ lang terzijde geschoven, niet omdat ik het niet geloofde, maar omdat ik er geen ervaring mee had. Tot ik mijn rugklachten ging onderzoeken en ik daar een diep Nee tegenkwam.

De emotionele lading was heel sterk. Voor mijn verstand was dat niet te bevatten, maar mijn lichaam herkende het en daardoor wist ik toch, op een dieper niveau, dat het klopte. Door alsnog betekenis toe te kennen aan deze ervaring en hem fysiek te ontladen, kwam ik ervan vrij.

 

Ontladen en nieuwe keuzes maken

Als je je lichaam kunt ontladen, door schudden, trillen, kokhalzen, trekken van spieren, verzachten van hardheid, huilen, lachen, hoesten, rennen… in een context die voor jou betekenisvol is, verdwijnen spanningen en wordt trauma geïntegreerd. Vaak verdwijnen dan ook klachten. Je voelt je vrij, vreugdevol en weer jezelf. Je kunt weer nieuwe keuzes maken.

Het is mijn ervaring dat integreren van trauma omvangrijk is. Het is als wakker worden uit een slaap. Je ziet plotseling opnieuw en anders. Daar moet je hele systeem aan wennen, praktisch, emotioneel en intuitief. Dat kost tijd.