06 13109006          karina@bevrijdjezelfvantrauma.nl        

Jouw eerlijke emoties

Wat is het waar je echt tegenaan loopt?

Waar durf je nog niet helemaal naar te kijken?

Wil je nog van iets weg?

In mijn zoektocht naar innerlijke bevrijding merk ik keer op keer dat echte vrijheid optreedt als ik mijn eerlijke emoties toelaat. Van diepe teleurstelling tot zelfhaat, intens verdriet, wrok, trots, vernederd voelen.

Niet om daarin te verdrinken! Hoewel ik dat soms wel doe.

Niet om daar een verhaal op te maken! Hoewel ik mezelf dat ook zie doen.

Maar om ze ruimte te geven. Precies zoals ze zijn. In mij. En daardoor mijn verbinding, mijn intimiteit met ze te voelen. Als mij.

 

Emoties als poort naar Zijn

In die eerlijkheid kom ik dieper in mijn lichaam. Incarneer ik dieper. Ken jij dat ook niet? Hoe jouw lichaam diep kan ontspannen wanneer je de waarheid van een emotie beleeft? Zonder dat je je hoofd tussenbeide laat komen. Zonder oordeel. Zonder projectie naar de ander.

Ik heb ontdekt dat als ik mijn lichaam toe sta om die emotie helemaal te doorleven, dat precies de poort is waardoor ik in diepere dimensies van mezelf terecht kom.

In het helemaal toelaten van woede wordt het kristalhelder. In het helemaal toelaten van verdriet opent zich compassie. Dat is een alchemistisch proces. Van pijn naar Zijn. Ik begrijp steeds beter dat wij mensen een glijdende schaal zijn van heel lichte tot heel verdichte energie. Dat is letterlijk zo.

Als ik ‘lichter’ wil leven zal ik mijn verdichtingen, blokkades, zwaarte, onder ogen moeten zien, ervaren, voelen, precies zoals ze zich aandienen in mijn lichaam. Ik hoef ze niet te zoeken, er niet in te wroeten, maar toelaten, diep (h)erkennen. Dan openen ze zich voor mij. Dit is voor mij iets anders dan me ermee identificeren en denken dat ze waar zijn.

Als hoog-sensitief, intuitief en energetisch wezen had ik alle kenmerken van ADHD en wat ze tegenwoordig een autismespectrum stoornis noemen. Ik absorbeerde emoties uit mijn omgeving, maar kon mijn eigen emoties en lichaam niet voelen. Laat staan tot expressie brengen.

 

Voelen toelaten

De omkering trad op toen ik voelen ging toelaten. Dat begon met een diep gevoel van teleurstelling, dat ik toeliet, in plaats van er (uit ‘begrip voor de ander’) overheen te stappen met mijn hoofd.

In de verbinding met mijn lichaamssensaties en emotionele voelen, opende zich dit Zijn. Een fijngevoelige substantie die op allerlei manieren vibreert en zich laat voelen in kwaliteiten als vrede, vreugde, sereniteit, kracht, waarachtigheid.

Precies in de lading van mijn emotie zat deze diepere substantie en bevrijding. Ik merkte dat ik die alleen kon ervaren door mijn emotie heen en niet er langs heen of overheen of door mijn emotie te ontkennen. Ongezocht, ongeweten tot dat specifieke moment dat ik er helemaal mee samenviel. Dat was een soort paradox waarin ik transcendent werd, maar in mijn lichaam bleef. Daardoor was het zo’n intiem en liefdevol proces en voelde ik mij niet alleen maar transcendent, maar juist heel erg mens.

Vanuit deze diepere zielssubstantie zie ik meer helder wat ik te doen heb of waar ik voor sta. Wat echt mijn zielenstroom is. Bij mijn wezen past. Ik maak die diepere keuze. Die eigenlijk heel natuurlijk is, maar die ik nooit geleerd heb, vroeger op school.

Daarom: waar ik voor weg wil lopen, niet wil aankijken, angst voor voel, is precies de plek waar ik moet zijn.

 

Van paniek naar vrede

Een vrouw die ik begeleid in haar rouwproces, die haar verdriet kon toelaten en in haar lichaam bleef, kreeg dwars door haar immense verdriet heen een serene glimlach op haar gezicht. Haar paniek en het zoeken naar oplossingen, maakte plaats voor vrede in haar hart. Vanuit deze zijnskwaliteit werd haar volgende stap duidelijk.

Een gezocht proces? Helemaal niet. Een heel natuurlijk en bevrijdend proces. Alleen niet wat we gewend zijn en waarmee we zijn opgevoed.

Daarom: waar durf je nog niet helemaal naar te kijken?

Waar loop jij nog van weg?