06 13109006          karina@bevrijdjezelfvantrauma.nl        

Schaamte en ongeloof

Als er niet zoveel schaamte en ongeloof was, zou trauma verwerking een stuk makkelijker verlopen. Trauma verwerking is op een bepaalde manier ‘onpersoonlijk.’ Dat wil zeggen: jouw zenuwsysteem heeft op een bepaalde manier gereageerd tijdens een veel te intense gebeurtenis en als je die shock niet ontlaadt, dan blijf je daardoor aangestuurd worden, zonder dat je het weet. Dat is bij ons allemaal zo. Dat ligt niet aan jou!

 

Jouw lichaam ontladen

Het enige dat feitelijk nodig is, is die lading ontladen.

Of dat nu fysiek is, door alsnog je vecht-vlucht beweging af te maken of emotioneel: alsnog je woede, verdriet of schrik toe te laten, dat maakt eigenlijk niet uit.

Ik zie keer op keer dat het enige dat jouw lichaam wil, ontladen is. En je lichaam geeft dat zelf heel precies aan, door meteen buikpijn te krijgen of in de schouders te verkrampen etc.Maar door schaamte en ongeloof (= ons hoofd, onze conditionering) houden we die instinctieve bewegingen tegen. Dat maakt het soms best in-gewikkeld.

 

Je natuurlijke impuls onderdrukken

Ook schaamte is natuurlijk al vroeg ontstaan door zinsneden als: ‘Stel je niet aan’, ‘Doe niet zo belachelijk’, ‘Gedraag je’ etc. waardoor je als kind je natuurlijke impulsen onderdrukt. En ook dat zet zich voort in je verdere leven. Wat een opluchting als je dat gaat (h)erkennen.

 

Casus: Stress van de ander overnemen

Jan zit tegen zijn pensioen aan, maar merkt dat hij tijdens teamvergaderingen nog steeds verstart als iemand anders stress krijgt. Het lijkt wel of zijn eigen lichaam dan implodeert. Hij voelt dat heftig in zijn borst. Hij weet dan absoluut niet wat hij moet doen. Ook al heeft hij inmiddels geleerd dat rustig door ademen en beseffen dat het een trigger is, helpt.

 

Jong trauma reageert meteen

Er zijn een aantal gebeurtenissen in Jan zijn leven die hij heeft opgeschreven, die plaats hebben gevonden in de leeftijd van 0-7 jaar. Dat is de leeftijd waarin de meeste ontwikkelingstrauma ‘s plaatsvinden, omdat onze hersenen dan biologisch nog niet in staat zijn een intense ervaring te plaatsen, bewust met iemand te delen of er uiting aan te geven.

Terwijl Jan en ik intuïtief de gebeurtenissen langs gaan die hieraan gelinkt kunnen zijn, is er eentje waarbij Jan zijn lichaam heel sterk reageert. Zijn benen beginnen te wiebelen, hij moet slikken en voelt een druk op zijn borst ontstaan. Als ik er naar vraag, wimpelt zijn hoofd de ervaring af. Ja, die kwam wel boven, maar die is eigenlijk een beetje ‘random’.

Omdat Jan zijn lichaam aangeeft dat hier iets zit, gaan we er toch op in.

 

Een doof oor

Toen Jan zeven jaar was en met zijn ouders op vakantie in de buitenlandse bergen, stond hij op een ochtend voor het huisje, toen zijn moeder hem vertelde dat zijn buurmeisje uit Nederland was verongelukt. Jan zijn benen beginnen te schudden, maar alsof Jan ze wil tegenspreken zegt hij : ‘Ik kende dat meisje niet eens zo goed. Ik speelde nooit met haar.’

Jan vertelt me dat naast zijn benen, ook zijn rechteroor begint op te spelen. Het oor waar hij zijn leven lang al last van heeft en dat nu ‘alleen nog maar doof is.’ Ook krijgt hij het benauwd op zijn borst en verkrampt hij rond zijn maag.

 

Alsnog uit shock komen

Wat Jan en ik samen doen, is een combinatie van voelen toestaan en regressie. Dat wil zeggen dat we alsnog ruimte geven aan Jans lichaam om de bewegingen te maken die het wil maken. En dat we teruggaan naar het beeld van deze herinnering. Het maakt daarbij niet uit of het exact zo is gebeurd, het gaat erom dat het lichaam zichzelf vrijgeeft in openheid.  

Het bijzondere is dat ook ervaringen die jouw hoofd inmiddels heeft weggezet als ‘random’ voor je lichaam heel traumatisch kunnen zijn geweest.

Jan zijn benen willen hard wegrennen en dat doen ze ook tijdens de sessie. Letterlijk. Het ontladen van de benen lijkt iets heel simpels, maar daardoor verdwijnt in dit geval de druk op Jan zijn borst en de verkramping in zijn maag. Jan kwam alsnog uit zijn shock.

Jan had, toen hij zeven jaar was en het bericht hoorde heel hard weg willen rennen maar was in plaats daarvan blijven staan. Die implosie zit als het ware nog in zijn lijf.

 

Een ander perspectief

Door zijn lichaam te ontladen, kreeg Jan een ander perspectief op de situatie. Hij kon er nu bij blijven en zag ook dat zijn moeder in shock was en hem niet kon troosten. Het verdriet daarvan kwam ook vrij. Dat er niemand was om mee te delen. En dit bleek een patroon in zijn jeugd. Dat hij eigenlijk geen moeder had gehad. Niet alleen nu niet, maar heel vaak niet.

Jan zag ook ineens hoe hij hierop een overtuiging bouwde: ‘Ik moet voor mijn moeder zorgen, dat kan zij niet voor mij.’ Dat was best confronterend. Hij zag ook dat hij dat de rest van zijn leven in situaties had gedaan. Voor anderen zorgen in plaats van zijn eigen verdriet toe te laten.

 

Een dieper gevoel van eenheid

Er kwam veel verdriet en eenzaamheid los. Jan ontdekte dat hij hierop enorme schaamte had. Zowel om zijn verdriet te voelen als om de eenzaamheid toe te laten.

Dat had hij vroeger zo geleerd met emoties. Hij hoorde in zichzelf een stem die zei: 'Doe niet belachelijk. Op jouw leeftijd.'

Maar uit de rust die zijn lichaam ervaarde, de druk was weg, sterker nog, er was een dieper gevoel van eenheid en verbondenheid, niet alleen met zichzelf maar ook met zijn moeder, met al-wat-is, bleek een andere waarheid. Jan kon zich daar aan overgeven.

Jan is nu rustiger in team vergaderingen. Ook als een collega gestrest is. Dat overvalt hem minder. Hij begrijpt niet alleen beter waar zijn stress vandaan kwam, zijn lichaam is ook ontladen. Hij ziet ook dat hij niet voor de ander hoeft te zorgen, dat dat een oud patroon is dat als kind is ontstaan.

Hoe mooi is het om je schaamte en ongeloof voorbij te komen en je lichaam de ruimte te geven om te verwerken. Ook al is iets lang geleden gebeurd, of lijkt het ‘random’.

 

Zijnsveld

In deze tijd is er een dieper Zijnsveld actief op aarde waardoor dit soort ‘beeld-emotie-beweging-gedrag-zintuiglijke indruk en innerlijk-weten’ makkelijker aan de oppervlakte komen en ervaarbaar worden. Daarmee lossen oude wonden en patronen rustiger op. Het is super fijn om zo contact te maken en te laten gebeuren wat wil gebeuren.

Is er nog iets waar jij je voor schaamt?