06 13109006          karina@bevrijdjezelfvantrauma.nl        

  • 10/08/2023
    Wanneer 'vertrek' jij?

    Hoe komt het toch dat ik elke keer als het me te heet onder mijn voeten wordt, ik vertrek? vraagt de man tegenover mij. Hij heeft slapeloze nachten van een conflict bij de vereniging waar hij lid van is. Hij krijgt dan stress. Het liefst wil hij deze club de rug toekeren, maar dat patroon kent hij al van zichzelf. Vertrekken.

    Als we hierover spreken zie ik letterlijk hoe deze man uit zijn ogen verdwijnt, wanneer hij erover spreekt. Zijn hartsverlangen is in harmonie met elkaar leven, vanuit liefde. Maar om die harmonie en liefde te kunnen leven, mag hij wel ‘blijven’ en niet ‘vertrekken’.

     

    Onmacht

     

    We komen erachter dat hij als kind ‘vertrokken’ is bij de ruzies tussen zijn vader en zijn moeder. Hij kon daar toen niets mee, behalve de onmacht voelen en die was zo intens dat hij daar alleen maar van kon weggaan. Iedere keer als er een conflict is, gaat hij daarvan weg. Hij beschreef dat dit ook zijn houding als manager was geweest.

     

     

    Van zichZelf weg

     

    Bij het teruggaan naar de jeugdervaring blijkt dat hij zich afwisselend identificeert met de vader (ratio) en de moeder (gevoel) waarbij hij ofwel helemaal in zijn hoofd zit en van daaruit ‘vertrekt’, ofwel overspringt naar het ‘voelen van de ander’ (zijn moeder). Op beide manieren gaat hij van eigen lichaamsgevoel, gronding en emotie weg.

     

    Wat is hier de sleutel?

     

    In dit geval, voor dit moment, tijdens de sessie: contact op ‘blijven’ terwijl hij zijn onmacht voelt en het gevangen zitten tussen vader en moeder.

     

    Oogcontact: Ik blijf bij jou. Ik ben er.

     

    Aanraking: Zijn hand vast. Jouw lichaam is veilig. Het is veilig om te ‘blijven.’  Dit klinkt als een open deur, of misschien juist (sinds Corona) als te dichtbij, maar het is heel essentieel. Dat jij in verbinding kan en mag blijven terwijl je die onmacht voelt. Voel je?

    Ook dieper ademen en voeten op de grond houden zijn behulpzame ankers.

     

    Tot slot de zin Het ligt niet aan jou uitspreken. Voor die plek waar hij een kind was en zich heel verloren voelt, is dat een enorm iets. Voor het eerst in zijn leven kan hij blijven terwijl hij zijn onmacht voelt en daarmee stroomt het leven in zijn lichaam en gevoelens terug.

    Zijn shock komt vrij. Het leven in zijn ogen komt terug.

     

    Als hij me aankijkt, zie ik wat deze man te brengen heeft aan liefde en harmonie. Gegrond en bij zichzelf. Niet vertrekkend noch overspringend. Zijn perspectief op de vereniging is veranderd. De noodzaak om te vertrekken is weg. Het ‘verhaal’ is weg.

     

    Liefde en Kracht leven

     

    Is het zo simpel?

    Ja.

    Contact op iets wat je nooit hebt gehad. Lichaamscontact. Emotioneel contact. Wezenlijk contact. Een luisterend oor voor iets wat je nooit hebt gehad op dat stukje.

    Ja. Zo simpel is het.

     

    Als jouw lichaam oude pijn kan en mag doorvoelen en daardoor loslaten, word je daardoor niet langer getriggerd.

    Soms kan het even duren voordat je de oude pijn echt helemaal kunt toelaten. Stapje voor stapje, liefdevol.  En soms heb je bij de trigger nog even een diepe ademteug nodig. Zucht. Maar als jij niet langer ‘vertrekt’, kun je ‘blijven’ en nog meer jouw liefde en kracht gaan leven. 

     

    Dat wens ik jou voor komende tijd.

     

    Harte groet,

    Karina

    Lees meer
  • 23/05/2023
    Schaamte en ongeloof

    Als er niet zoveel schaamte en ongeloof was, zou trauma verwerking een stuk makkelijker verlopen. Trauma verwerking is op een bepaalde manier ‘onpersoonlijk.’ Dat wil zeggen: jouw zenuwsysteem heeft op een bepaalde manier gereageerd tijdens een veel te intense gebeurtenis en als je die shock niet ontlaadt, dan blijf je daardoor aangestuurd worden, zonder dat je het weet. Dat is bij ons allemaal zo. Dat ligt niet aan jou!

     

    Jouw lichaam ontladen

    Het enige dat feitelijk nodig is, is die lading ontladen.

    Of dat nu fysiek is, door alsnog je vecht-vlucht beweging af te maken of emotioneel: alsnog je woede, verdriet of schrik toe te laten, dat maakt eigenlijk niet uit.

    Ik zie keer op keer dat het enige dat jouw lichaam wil, ontladen is. En je lichaam geeft dat zelf heel precies aan, door meteen buikpijn te krijgen of in de schouders te verkrampen etc.Maar door schaamte en ongeloof (= ons hoofd, onze conditionering) houden we die instinctieve bewegingen tegen. Dat maakt het soms best in-gewikkeld.

     

    Je natuurlijke impuls onderdrukken

    Ook schaamte is natuurlijk al vroeg ontstaan door zinsneden als: ‘Stel je niet aan’, ‘Doe niet zo belachelijk’, ‘Gedraag je’ etc. waardoor je als kind je natuurlijke impulsen onderdrukt. En ook dat zet zich voort in je verdere leven. Wat een opluchting als je dat gaat (h)erkennen.

     

    Casus: Stress van de ander overnemen

    Jan zit tegen zijn pensioen aan, maar merkt dat hij tijdens teamvergaderingen nog steeds verstart als iemand anders stress krijgt. Het lijkt wel of zijn eigen lichaam dan implodeert. Hij voelt dat heftig in zijn borst. Hij weet dan absoluut niet wat hij moet doen. Ook al heeft hij inmiddels geleerd dat rustig door ademen en beseffen dat het een trigger is, helpt.

     

    Jong trauma reageert meteen

    Er zijn een aantal gebeurtenissen in Jan zijn leven die hij heeft opgeschreven, die plaats hebben gevonden in de leeftijd van 0-7 jaar. Dat is de leeftijd waarin de meeste ontwikkelingstrauma ‘s plaatsvinden, omdat onze hersenen dan biologisch nog niet in staat zijn een intense ervaring te plaatsen, bewust met iemand te delen of er uiting aan te geven.

    Terwijl Jan en ik intuïtief de gebeurtenissen langs gaan die hieraan gelinkt kunnen zijn, is er eentje waarbij Jan zijn lichaam heel sterk reageert. Zijn benen beginnen te wiebelen, hij moet slikken en voelt een druk op zijn borst ontstaan. Als ik er naar vraag, wimpelt zijn hoofd de ervaring af. Ja, die kwam wel boven, maar die is eigenlijk een beetje ‘random’.

    Omdat Jan zijn lichaam aangeeft dat hier iets zit, gaan we er toch op in.

     

    Een doof oor

    Toen Jan zeven jaar was en met zijn ouders op vakantie in de buitenlandse bergen, stond hij op een ochtend voor het huisje, toen zijn moeder hem vertelde dat zijn buurmeisje uit Nederland was verongelukt. Jan zijn benen beginnen te schudden, maar alsof Jan ze wil tegenspreken zegt hij : ‘Ik kende dat meisje niet eens zo goed. Ik speelde nooit met haar.’

    Jan vertelt me dat naast zijn benen, ook zijn rechteroor begint op te spelen. Het oor waar hij zijn leven lang al last van heeft en dat nu ‘alleen nog maar doof is.’ Ook krijgt hij het benauwd op zijn borst en verkrampt hij rond zijn maag.

     

    Alsnog uit shock komen

    Wat Jan en ik samen doen, is een combinatie van voelen toestaan en regressie. Dat wil zeggen dat we alsnog ruimte geven aan Jans lichaam om de bewegingen te maken die het wil maken. En dat we teruggaan naar het beeld van deze herinnering. Het maakt daarbij niet uit of het exact zo is gebeurd, het gaat erom dat het lichaam zichzelf vrijgeeft in openheid.  

    Het bijzondere is dat ook ervaringen die jouw hoofd inmiddels heeft weggezet als ‘random’ voor je lichaam heel traumatisch kunnen zijn geweest.

    Jan zijn benen willen hard wegrennen en dat doen ze ook tijdens de sessie. Letterlijk. Het ontladen van de benen lijkt iets heel simpels, maar daardoor verdwijnt in dit geval de druk op Jan zijn borst en de verkramping in zijn maag. Jan kwam alsnog uit zijn shock.

    Jan had, toen hij zeven jaar was en het bericht hoorde heel hard weg willen rennen maar was in plaats daarvan blijven staan. Die implosie zit als het ware nog in zijn lijf.

     

    Een ander perspectief

    Door zijn lichaam te ontladen, kreeg Jan een ander perspectief op de situatie. Hij kon er nu bij blijven en zag ook dat zijn moeder in shock was en hem niet kon troosten. Het verdriet daarvan kwam ook vrij. Dat er niemand was om mee te delen. En dit bleek een patroon in zijn jeugd. Dat hij eigenlijk geen moeder had gehad. Niet alleen nu niet, maar heel vaak niet.

    Jan zag ook ineens hoe hij hierop een overtuiging bouwde: ‘Ik moet voor mijn moeder zorgen, dat kan zij niet voor mij.’ Dat was best confronterend. Hij zag ook dat hij dat de rest van zijn leven in situaties had gedaan. Voor anderen zorgen in plaats van zijn eigen verdriet toe te laten.

     

    Een dieper gevoel van eenheid

    Er kwam veel verdriet en eenzaamheid los. Jan ontdekte dat hij hierop enorme schaamte had. Zowel om zijn verdriet te voelen als om de eenzaamheid toe te laten.

    Dat had hij vroeger zo geleerd met emoties. Hij hoorde in zichzelf een stem die zei: 'Doe niet belachelijk. Op jouw leeftijd.'

    Maar uit de rust die zijn lichaam ervaarde, de druk was weg, sterker nog, er was een dieper gevoel van eenheid en verbondenheid, niet alleen met zichzelf maar ook met zijn moeder, met al-wat-is, bleek een andere waarheid. Jan kon zich daar aan overgeven.

    Jan is nu rustiger in team vergaderingen. Ook als een collega gestrest is. Dat overvalt hem minder. Hij begrijpt niet alleen beter waar zijn stress vandaan kwam, zijn lichaam is ook ontladen. Hij ziet ook dat hij niet voor de ander hoeft te zorgen, dat dat een oud patroon is dat als kind is ontstaan.

    Hoe mooi is het om je schaamte en ongeloof voorbij te komen en je lichaam de ruimte te geven om te verwerken. Ook al is iets lang geleden gebeurd, of lijkt het ‘random’.

     

    Zijnsveld

    In deze tijd is er een dieper Zijnsveld actief op aarde waardoor dit soort ‘beeld-emotie-beweging-gedrag-zintuiglijke indruk en innerlijk-weten’ makkelijker aan de oppervlakte komen en ervaarbaar worden. Daarmee lossen oude wonden en patronen rustiger op. Het is super fijn om zo contact te maken en te laten gebeuren wat wil gebeuren.

    Is er nog iets waar jij je voor schaamt?

    Lees meer
  • 24/03/2023
    Jouw eerlijke emoties

    Wat is het waar je echt tegenaan loopt?

    Waar durf je nog niet helemaal naar te kijken?

    Wil je nog van iets weg?

    In mijn zoektocht naar innerlijke bevrijding merk ik keer op keer dat echte vrijheid optreedt als ik mijn eerlijke emoties toelaat. Van diepe teleurstelling tot zelfhaat, intens verdriet, wrok, trots, vernederd voelen.

    Niet om daarin te verdrinken! Hoewel ik dat soms wel doe.

    Niet om daar een verhaal op te maken! Hoewel ik mezelf dat ook zie doen.

    Maar om ze ruimte te geven. Precies zoals ze zijn. In mij. En daardoor mijn verbinding, mijn intimiteit met ze te voelen. Als mij.

     

    Emoties als poort naar Zijn

    In die eerlijkheid kom ik dieper in mijn lichaam. Incarneer ik dieper. Ken jij dat ook niet? Hoe jouw lichaam diep kan ontspannen wanneer je de waarheid van een emotie beleeft? Zonder dat je je hoofd tussenbeide laat komen. Zonder oordeel. Zonder projectie naar de ander.

    Ik heb ontdekt dat als ik mijn lichaam toe sta om die emotie helemaal te doorleven, dat precies de poort is waardoor ik in diepere dimensies van mezelf terecht kom.

    In het helemaal toelaten van woede wordt het kristalhelder. In het helemaal toelaten van verdriet opent zich compassie. Dat is een alchemistisch proces. Van pijn naar Zijn. Ik begrijp steeds beter dat wij mensen een glijdende schaal zijn van heel lichte tot heel verdichte energie. Dat is letterlijk zo.

    Als ik ‘lichter’ wil leven zal ik mijn verdichtingen, blokkades, zwaarte, onder ogen moeten zien, ervaren, voelen, precies zoals ze zich aandienen in mijn lichaam. Ik hoef ze niet te zoeken, er niet in te wroeten, maar toelaten, diep (h)erkennen. Dan openen ze zich voor mij. Dit is voor mij iets anders dan me ermee identificeren en denken dat ze waar zijn.

    Als hoog-sensitief, intuitief en energetisch wezen had ik alle kenmerken van ADHD en wat ze tegenwoordig een autismespectrum stoornis noemen. Ik absorbeerde emoties uit mijn omgeving, maar kon mijn eigen emoties en lichaam niet voelen. Laat staan tot expressie brengen.

     

    Voelen toelaten

    De omkering trad op toen ik voelen ging toelaten. Dat begon met een diep gevoel van teleurstelling, dat ik toeliet, in plaats van er (uit ‘begrip voor de ander’) overheen te stappen met mijn hoofd.

    In de verbinding met mijn lichaamssensaties en emotionele voelen, opende zich dit Zijn. Een fijngevoelige substantie die op allerlei manieren vibreert en zich laat voelen in kwaliteiten als vrede, vreugde, sereniteit, kracht, waarachtigheid.

    Precies in de lading van mijn emotie zat deze diepere substantie en bevrijding. Ik merkte dat ik die alleen kon ervaren door mijn emotie heen en niet er langs heen of overheen of door mijn emotie te ontkennen. Ongezocht, ongeweten tot dat specifieke moment dat ik er helemaal mee samenviel. Dat was een soort paradox waarin ik transcendent werd, maar in mijn lichaam bleef. Daardoor was het zo’n intiem en liefdevol proces en voelde ik mij niet alleen maar transcendent, maar juist heel erg mens.

    Vanuit deze diepere zielssubstantie zie ik meer helder wat ik te doen heb of waar ik voor sta. Wat echt mijn zielenstroom is. Bij mijn wezen past. Ik maak die diepere keuze. Die eigenlijk heel natuurlijk is, maar die ik nooit geleerd heb, vroeger op school.

    Daarom: waar ik voor weg wil lopen, niet wil aankijken, angst voor voel, is precies de plek waar ik moet zijn.

     

    Van paniek naar vrede

    Een vrouw die ik begeleid in haar rouwproces, die haar verdriet kon toelaten en in haar lichaam bleef, kreeg dwars door haar immense verdriet heen een serene glimlach op haar gezicht. Haar paniek en het zoeken naar oplossingen, maakte plaats voor vrede in haar hart. Vanuit deze zijnskwaliteit werd haar volgende stap duidelijk.

    Een gezocht proces? Helemaal niet. Een heel natuurlijk en bevrijdend proces. Alleen niet wat we gewend zijn en waarmee we zijn opgevoed.

    Daarom: waar durf je nog niet helemaal naar te kijken?

    Waar loop jij nog van weg?

    Lees meer
  • Van pijn naar Zijn

Inschrijven
 

Schrijf je hier onder in om mijn blogs te ontvangen.