06 13109006          karina@bevrijdjezelfvantrauma.nl        

Karina Hoed

                                                                                   "Want het werkelijke Licht is niet het oorspronkelijk licht, maar het doorleefde donker."

Ik voelde mij een groot deel van mijn leven onvrij om het leven te creëren dat ik wilde. Ik had het gevoel dat ik dingen 'moest' die niet als 'mijzelf' voelde. Ik voelde me gevangen. Ik was op een onderlaag verdoofd en depressief en voelde me vervreemd van mezelf. Wie ben ik? Wat doe ik hier, op deze planeet?

 

Compensatie

Op een bovenlaag compenseerde ik dat door me meer dan 100% procent in te zetten bij wat ik ook deed: of dat nu werk, sport, studie of meditatie was. Wat ik vermeed, was voelen. Echt in verbinding treden met mijn lichaam en mijn emoties. Waar ik mijn hele leven last van heb gehad, zijn rugpijnen. Die kwamen en gingen.

 

Voelen toestaan

Door een innerlijke zoektocht, waarbij ik mezelf toestond te gaan voelen, kwam ik bij oude wonden. Zo lag in mijn onderrug informatie opgeslagen, die verband hield met geboortetrauma en trauma uit vorige levens. Ook bleek mijn rug energie vast te houden van trauma uit vorige generaties (2e generatie Jappenkamp).

Door onprettige ervaringen wilde ik dit leven niet aangaan. Door deze te doorzien en mijn lichaam de gelegenheid te geven deze te doorvoelen en te ontladen, kwam ik uit mijn verdoving. Wat vrij kwam, was angst, woede en verdriet.

 

Levendiger en natuurlijker

Mijn gevoel van vervreemding is vele male minder geworden, ik voel mij meer mezelf dan ooit. Gegronder, vrijer, vreugdevoller. Mijn leven voelt levendiger en veel natuurlijker. En als ik dissocieer, weet ik hoe ik terug moet komen.

 

Openheid

Mijn eigen ervaringen vormen de basis van mijn werk. Onvrijheid en onveiligheid ken ik van binnenuit. Tijdens mijn bevrijding kwam ik erachter dat openheid een belangrijke hulpbron is bij het aankijken van trauma. Dat voelt voor mij als ruimte. Als je bij mij komt, nodig ik jou uit in die ruimte.

 

Groter bevrijdingsproces

Voor mij is bevrijding van trauma onderdeel van een groter bevrijdingsproces. Woorden zijn daar niet echt toereikend voor, vind ik. Maar het is net alsof de diepte van mijn trauma mij de diepte van mijzelf laat voelen op een manier die ik zonder dat trauma niet gekund zou hebben. Daar waar heling van oude wonden samenvalt met een diepere incarnatie van mijn ziel (Bron, Liefde, God) op aarde.

Dat gun ik jou ook. Het is mijn verlangen op deze manier bij te dragen aan bevrijding en bewustzijnsverruiming.

Welkom.

---

Ik ben gediplomeerd lichaamsgericht traumatherapeut, stervensbegeleider, energetisch therapeut en healer, reader, lightworker. Sinds 2009 begeleid ik mensen bij bewustwording. Ook ondersteun ik ouderen bij menswaardige laatste jaren.Vanaf 2020 ligt mijn focus op lichaamsgerichte traumaverwerking. Mijn praktijk aan huis ligt in Bussum.

Ik ben aangesloten bij KIWA keurmerk als ZZP-er in Zorg-en Welzijn en bij een klachtenfunctionaris en geschillencommissie. Ik sta ingeschreven bij de KvK onder nummer 32141636. Je kunt mij vinden bij www.vind-een-therapeut.nl  en www.vindjezorgverlener.nu. Ik ben ook aangesloten bij www.keuzevrijbijmij.nl.

Mijn werk is complementair aan de reguliere gezondheidszorg.

  • 24/03/2023
    Jouw eerlijke emoties

    Wat is het waar je echt tegenaan loopt?

    Waar durf je nog niet helemaal naar te kijken?

    Wil je nog van iets weg?

    In mijn zoektocht naar innerlijke bevrijding merk ik keer op keer dat echte vrijheid optreedt als ik mijn eerlijke emoties toelaat. Van diepe teleurstelling tot zelfhaat, intens verdriet, wrok, trots, vernederd voelen.

    Niet om daarin te verdrinken! Hoewel ik dat soms wel doe.

    Niet om daar een verhaal op te maken! Hoewel ik mezelf dat ook zie doen.

    Maar om ze ruimte te geven. Precies zoals ze zijn. In mij. En daardoor mijn verbinding, mijn intimiteit met ze te voelen. Als mij.

     

    Emoties als poort naar Zijn

    In die eerlijkheid kom ik dieper in mijn lichaam. Incarneer ik dieper. Ken jij dat ook niet? Hoe jouw lichaam diep kan ontspannen wanneer je de waarheid van een emotie beleeft? Zonder dat je je hoofd tussenbeide laat komen. Zonder oordeel. Zonder projectie naar de ander.

    Ik heb ontdekt dat als ik mijn lichaam toe sta om die emotie helemaal te doorleven, dat precies de poort is waardoor ik in diepere dimensies van mezelf terecht kom.

    In het helemaal toelaten van woede wordt het kristalhelder. In het helemaal toelaten van verdriet opent zich compassie. Dat is een alchemistisch proces. Van pijn naar Zijn. Ik begrijp steeds beter dat wij mensen een glijdende schaal zijn van heel lichte tot heel verdichte energie. Dat is letterlijk zo.

    Als ik ‘lichter’ wil leven zal ik mijn verdichtingen, blokkades, zwaarte, onder ogen moeten zien, ervaren, voelen, precies zoals ze zich aandienen in mijn lichaam. Ik hoef ze niet te zoeken, er niet in te wroeten, maar toelaten, diep (h)erkennen. Dan openen ze zich voor mij. Dit is voor mij iets anders dan me ermee identificeren en denken dat ze waar zijn.

    Als hoog-sensitief, intuitief en energetisch wezen had ik alle kenmerken van ADHD en wat ze tegenwoordig een autismespectrum stoornis noemen. Ik absorbeerde emoties uit mijn omgeving, maar kon mijn eigen emoties en lichaam niet voelen. Laat staan tot expressie brengen.

     

    Voelen toelaten

    De omkering trad op toen ik voelen ging toelaten. Dat begon met een diep gevoel van teleurstelling, dat ik toeliet, in plaats van er (uit ‘begrip voor de ander’) overheen te stappen met mijn hoofd.

    In de verbinding met mijn lichaamssensaties en emotionele voelen, opende zich dit Zijn. Een fijngevoelige substantie die op allerlei manieren vibreert en zich laat voelen in kwaliteiten als vrede, vreugde, sereniteit, kracht, waarachtigheid.

    Precies in de lading van mijn emotie zat deze diepere substantie en bevrijding. Ik merkte dat ik die alleen kon ervaren door mijn emotie heen en niet er langs heen of overheen of door mijn emotie te ontkennen. Ongezocht, ongeweten tot dat specifieke moment dat ik er helemaal mee samenviel. Dat was een soort paradox waarin ik transcendent werd, maar in mijn lichaam bleef. Daardoor was het zo’n intiem en liefdevol proces en voelde ik mij niet alleen maar transcendent, maar juist heel erg mens.

    Vanuit deze diepere zielssubstantie zie ik meer helder wat ik te doen heb of waar ik voor sta. Wat echt mijn zielenstroom is. Bij mijn wezen past. Ik maak die diepere keuze. Die eigenlijk heel natuurlijk is, maar die ik nooit geleerd heb, vroeger op school.

    Daarom: waar ik voor weg wil lopen, niet wil aankijken, angst voor voel, is precies de plek waar ik moet zijn.

     

    Van paniek naar vrede

    Een vrouw die ik begeleid in haar rouwproces, die haar verdriet kon toelaten en in haar lichaam bleef, kreeg dwars door haar immense verdriet heen een serene glimlach op haar gezicht. Haar paniek en het zoeken naar oplossingen, maakte plaats voor vrede in haar hart. Vanuit deze zijnskwaliteit werd haar volgende stap duidelijk.

    Een gezocht proces? Helemaal niet. Een heel natuurlijk en bevrijdend proces. Alleen niet wat we gewend zijn en waarmee we zijn opgevoed.

    Daarom: waar durf je nog niet helemaal naar te kijken?

    Waar loop jij nog van weg?

    Lees meer
  • Van pijn naar Zijn